عاشقانه

بلاتكليف

mur — Sun, 17 Aug 2008 21:09:48 GMT

بلاتكليف

بلاتكليف اين تقدير پيرم

دارم آهسته از ياد تو ميرم

بگو از كي تموم لحظه هاي

جوونيمو دوباره پس بگيرم

چه شوق ديدنت رفته تو جونم

ديگه سخته برات آواز بخونم

مي خوام باور كني تا زنده هستم

نمي شه باشم و پيشت نمونم

ازت ساختم يه خورشيد طلايي

يه گهواره واسه لمس لالايي

حالا كه عاشقت خوابش گرفته

نه تو هستي ، نه ميدونم كجايي

برات پروانه بودم پر شكسته

سرا پا بودم اما سر شكسته

بگو بعد تو بي تاب كه باشم

به كي تكيه كنم با دست بسته

گذشت

mur — Sun, 17 Aug 2008 21:05:02 GMT

گذشت

بايد عشقت را در خودم مي كشتم ، بايد آهسته آهسته در خودم مي شكستم

و حسرت را براي خودم رقم ميزدم ، تا تو نشكني و به معناي سعادت برسي .

و براي اينكه از تاريكي ترديد به روشنائي يقين قدم بگذاري ، در

لحظه ي جدايي سرم را پايين انداختم تا اشكهام را نبيني .

گلايه

تو هر گز نازنين صادق نبودي

به فكر اين دل عاشق نبودي

دل پاكي كه حكم كيميا داشت

به تو دادم ولي لايق نبودي

تو يادت هست ما بي كينه بوديم

نگهبان غمي ديرينه بوديم

چو مرغ آه ، با هم گرم پرواز

كلام روشن آيئنه بوديم

دل غمديده درماني ندارد

سر شوريده ساماني ندارد

گمان كردم كه در پايان راهم

ولي اين راه پاياني ندارد.

انتظار

mur — Sun, 17 Aug 2008 21:02:18 GMT

انتظار

آنگاه که در ازدحام ابرها ، در تکاپوی رسيدن به تکه ای از آسمان نيلگون هستم

و قطره های باران گونه هايم را مرطوب می کند ، آمدنت را انتظار می کشم

هنگامی که معصوميت نگاه کودکيم را به تلاطم دريا و آمد و رفت

ماسه های ساحلی می سپارم به آمدنت می انديشم تو همواره از

جاده روياهای من عبور می کنی حتی وقتی که برگهای

سرخ و زرد درختان سيب را نظاره ميکنم

به بهار حضور تو اميدوارم.

سرگشته

باز آ که مرا ديده دل غرقه به خون است

گر بر سر باز آمدنی وقت کنون است

دل از طلبت باديه می پويد و سر نيز

سرگشته و حيرت زده در دشت جنون است

ای يار ز من طاقت ايوب چه جويی ؟

پاياب شکيبم دگر از دست برون است

در جام من اين باده گلرنگ نبينيد

از حال دل زار بپرسيد که خون است

سر منزل اين پيکر خاکی دل خاک است

هان ای دل سودا زده ! اين درس قرون است

عزت به جز از بندگی عشق نجويم

کاين بندگی از خواجگی عرش فزون است

جاودانه

mur — Sun, 17 Aug 2008 20:57:15 GMT

جاودانه

غبار از آئينه ها پاک خواهم کرد و آفتاب را به مهمانی پنجره ها خواهم خواند و جاده ها را به زيباترين گلهای بهاری فرش خواهم کرد.

باران را به سبزه ها مژده خواهم داد ، بلبلان را به نغمه خوانی بر شاخه های شاخسار محبت دعوت خواهم کرد و از ابرها برايت سايبانی از عشق خواهم ساخت

اگر بدانم در عشق برايم جاودانه خواهی ماند.

برای چشم های تو

سبد سبد رُز سپيد ، برای چشم های تو

هزار مژده و نويد ، برای چشم های تو

در آن خزان که شاخه ها ، دل از شکوفه می برد

هزار شاخه ی اميد ، برای چشم های تو

اميد سبز ماندنت ، اميد زنده بودنم

هر آنچه ايزد آفريد ، برای چشم های تو

هر آنچه بوسه می زند به صحن ديدگان تو

دلی که بی امان تپيد ، برای چشم های تو

شب سکوت من ، رفيق اشک می شود

در آسمان بی کسی ، ميان هاله های من

دلم اگر ستاره چيد ، برای چشم های تو

هزار مژده و نويد ، برای چشم های تو

اشعار

mur — Sun, 17 Aug 2008 20:43:18 GMT

قمر دلها

عرش مي لرزيد وقتي خاک مي شد بسترت

آسمان واکرد چتري از محبت بر سرت

حنجر جبريل هم با نام تو تطهير شد

تا رسيد آن تيغ بي شرم و حيا بر حنجرت

نخلهاي تشنه از تنهايي ات خم مي شدند

تا شنيدند از لبانت ربناي آخرت

اي همه مظلوميت ، سيمرغ قاف عاشقي!

رنگ غربت داشت از روز ازل بال و پرت

در دل رود فرات از ماهيان بايد شنيد

مرثيه بر آن گلوي تشنه ي از خون ترت

اي خداي زخمهاي آشنا و ناگزير

وحي تو شد "هل من ..." و يک قافله پيغمبرت

کوفه کوفه شرمساري مانده در تاريخ و باز

کربلا در کربلا ماييم و زخم پيکرت!

سید حبیب حبیب پور

اشعار

mur — Sun, 17 Aug 2008 20:35:18 GMT

یارا نشانه‌ات را از هر کجا گرفتم

گاهی ز کعبه گاه از سعی و صفا گرفتم

در های و هوی وصلت هردونشانه‌ها را

گاه از غریبه و گاه از آشنا گرفتم

دنبال عطر سیبت از هر طرف روانه

گاهی چنین پیام از باد صبا گرفتم

روز ازل که عهدی دیرینه بستم ای یار

عشق تو را چه زیبا من از خدا گرفتم

چون فطرسی ز هجران محزون و پرشکسته

عزم سفر به سویت ای دلربا گرفتم

جبریل کو که آید بر بال او نشینم

شوق حسین دارم جام ولا گرفتم

سر نه که قلب خود بر گهواره‌ات بسایم

ای خستگان ببینید دیگر شفا گرفتم

حبل المتین من شد زلفی که باد خم کرد

سر رشته محبت از مقتدا گرفتم

عشق علی به قلبم سرمایه الست است

عشق تو عالم (ذر) از مرتضی گرفتم

وقتی که بارش اشک از ابر وصل بارید

آقا بگو برات کرببلا گرفتم